بحران امنیتی در آبراه‌های دریای سرخ و باب‌المندب دیگر صرفاً یک تهدید برای ناوگان تجاری نیست؛ بلکه به آزمونی جدی برای ساختار اقتصاد جهانی تبدیل شده است. شرکت‌های بزرگ کشتیرانی در پی حملات به کشتی‌ها مجبور به تغییر مسیر ناوگان خود شده‌اند؛ تغییری که هزینه آن فراتر از افزایش قیمت بیمه است و زنجیره تأمین جهانی را تحت فشار قرار داده است.
تحلیلگران اقتصادی معتقدند این بحران آشکارا ضعف ساختاری نظام بازرگانی جهانی را که بیش از پیش به چند آبراه محدود وابسته است، به نمایش گذاشته است. در مقابل، کشورهایی که زیرساخت‌های حمل‌ونقل و مسیرهای تجاری متنوعی دارند، در شرایط نوسان امنیتی آبراه‌ها، تاب‌آوری بیشتری از خود نشان می‌دهند. ایران با دسترسی هم‌زمان به دو آبراه مهم خلیج فارس و دریای عمان و شبکه حمل‌ونقل زمینی گسترده به کشورهای همسایه، ساختاری دارد که آن را در برابر نوسانات آبراه‌های دیگر آسیب‌پذیرتر نمی‌سازد.
افزایش هزینه‌های بیمه، تغییر مسیر کشتی‌ها و طولانی‌تر شدن زمان تحویل کالاها، همگی به افزایش قیمت کالاهای اساسی در سراسر جهان دامن زده‌اند. این شرایط نشان می‌دهد که اقتصاد جهانی همچنان بیش از حد به مسیرهای محدود و وابسته به قدرت‌های سنتی دریایی تکیه دارد؛ مسیری که در برابر هرگونه نوسان امنیتی آسیب‌پذیر است.
کارشناسان بر این باورند که راهکار پایدار، تنوع‌بخشی به مسیرهای تجاری و توسعه زیرساخت‌های مستقل حمل‌ونقل است؛ همان رویکردی که ایران در سال‌های اخیر در مسیر خودکفایی بازرگانی دنبال کرده است.
