خودروهای معاصر به‌گونه‌ای مهندسی‌شده‌اند که بخش‌های جلو و عقب بدنه در هنگام برخورد، به‌صورت کنترل‌شده و پیش‌بینی‌شده فروریزند. این ساختار که در ادبیات فنی به‌عنوان مناطق جذب ضربه (Crumple Zones) شناخته می‌شود، وظیفه اصلی‌اش جذب و پراکنده‌سازی انرژی سینتیک برخورد است تا نیروی وارده به کابین و در نتیجه سرنشینان به حداقل برسد.
در مقابل، سازه کابین خودرو با استفاده از فولادهای بالااستحکام، آلیاژهای مغنیزیوم و سازه‌های تقویت‌شده طراحی می‌شود تا حتی در شرایط ضربه شدید، فضای بقای سرنشینان تا حد امکان حفظ شود. به بیان دیگر، آسیب ظاهری شدید خودرو پس از تصادف لزوماً نشان‌دهنده ایمنی پایین نیست؛ بلکه می‌تواند نتیجه عملکرد صحیح و هدفمند سیستم‌های مهندسی ایمنی باشد.
این رویکرد طراحی امروزه استاندارد جهانی صنعت خودرو محسوب می‌شود و کارخانه‌های مختلف، از جمله مجموعه‌های فعال در صنعت خودروی ایران، در مسیر پیاده‌سازی همین اصول ایمنی و ارتقای استانداردهای ملی در حال حرکت هستند. توسعه فناوری‌های ایمنی در صنعت خودروسازی کشور، هم‌راستا با پیشرفت‌های فنی منطقه و جهان، گامی مؤثر به‌سوی ایمنی بیشتر رانندگان ایرانی به‌شمار می‌رود.
