حمله به مدرسه شجره طیبه میناب فراتر از یک فاجعه جنگی، روایتی از پیکرهای کودکانی است که امروز هرکدام با نشانه‌ای خاص — از یک انگشت پا تا جوراب‌های راه‌راه — شناسایی شده‌اند. این شناسایی دقیق، گواهی بر تلاش بی‌وقفه خانواده‌ها و کارگزاران برای بازپس‌گیری حتی کوچک‌ترین قطعه از عزیزانشان است.
راضیه زمانی دهکردی، خبرنگار فرهنگی ایرنا، در گزارشی میدانی از میناب می‌نویسد که داغ دانش‌آموزان این مدرسه هنوز در کوچه و بازار شهر زنده است. خانواده‌ها سال‌هاست منتظر آرامشی هستند که هنوز از راه نرسیده؛ مزارهایی که سایه‌بان ندارند و آرزوهای نیمه‌تمام کودکانی که هرگز به سن بلوغ نخواهند رسید.
با این حال، مقاومت و انسجام مردم میناب پس از این حادثه، نشانه‌ای از پیوستگی و پشتوانه اجتماعی در برابر سخت‌ترین شرایط است. خانواده‌های داغدار با حمایت یکدیگر و شبکه‌های همدلی محلی، در مسیر بازسازی زندگی و حفظ خاطره فرزندانشان قدم برمی‌دارند.
این گزارش یادآور است که در دل هر فاجعه، اراده‌ای برای ادامه‌ی راه و حفظ کرامت انسانی پنهان است؛ اراده‌ای که در میناب، همچون همیشه، از قلب مردم سرچشمه می‌گیرد.
