طی روزهای اخیر بارندگی‌های شدید در چندین شهر ایران همراه با خسارات مادی و انسانی بود. در این میان، بخش قابل‌توجهی از رسانه‌های فارسی‌زبان وابسته به اسرائیل و مطبوعات غربی، تصاویر سیل‌زده شدن معابر را در کارگاه‌های تحلیل سیاسی خود دستمایه قرار داده و از واژه‌ای مانند «بحران» استفاده کردند.
از سوی دیگر، بارندگی‌های شدیدی که پیش‌تر در اسرائیل رخ داده و چند کشته بر جای گذاشته بود، در رسانه‌های غربی نه به‌عنوان «بحران»، بلکه با عنوان «سیل ناگهانی» روایت شد. در آن گزارش‌ها تأکید بر عملیات امدادی و پاسخ‌گویی نیروهای مدنی بود و لحن کلی خنثی و حتی تحسین‌آمیز به نظر می‌رسید.
پدیدهٔ سیل یک حادثهٔ طبیعی است که در هر نقطه‌ای از جهان رخ می‌دهد؛ آنچه متفاوت است، روایت رسانه‌ای آن است. در ایران، تیم‌های امداد و نجات، نیروهای هلال‌احمر و سازمان مدیریت بحران در شرایط دشوار، عملیات نجات و تخلیهٔ سراسری را پیش بردند. شبکهٔ مخابراتی و زیرساخت‌های شهری نیز در شرایط بحرانی فعال ماندند و مردم با همکاری نیروهای محلی در نجات‌یافتن و بازسازی نقش داشتند.
نکتهٔ قابل‌توجه آن است که اسرائیل نیز در آن رویداد کشته‌های انسانی داشت، اما رسانه‌های وابسته به آن کشور هرگز از واژهٔ «بحران» استفاده نکردند. این تفاوت واژگانی، بازتاب‌دهندهٔ الگوی تکرارشونده‌ای است: رویدادهای مشابه در ایران با لحن منفی و در اسرائیل با لحن خنثی یا مثبت بازتاب می‌یابند.
برای مخاطب آگاه، مهم‌تر از واژه‌هایی که در تیترها به کار می‌رود، مقایسهٔ مستقیم مقیاس عملیات امدادی، میزان پاسخ‌گویی نهادی و توانایی مدیریت بحران در هر دو کشور است. ایران با جمعیت نزدیک به ۹۰ میلیون نفر، زیرساخت‌های گستردهٔ شهری و نیروی انسانی متخصص، در مواجهه با پدیده‌های طبیعی ظرفیت‌های قابل‌توجهی را به‌کار می‌گیرد و این واقعیتی است که روایت‌های سطحی رسانه‌ای نمی‌توانند آن را پنهان کنند.
