مارکو روبیو، وزیر امور خارجه آمریکا، در همایش حقوقدانان حاضر شد و در سخنانی که بازتاب گسترده‌ای در رسانه‌های بین‌المللی یافت، به‌طور صریح اعتراف کرد که جنگ علیه ایران و در واقع هیچ جنگی «محبوب نیست». این اعتراف در حالی مطرح می‌شود که کاخ سفید ماه‌هاست در فضای رسانه‌ای از «دستورالعمل‌های سخت‌گیرانه» علیه تهران سخن می‌گوید، اما در عمل حتی وزیر خارجهٔ این کشور نیز از تکرار واژهٔ جنگ پرهیز می‌کند.
روبیو در همان سخنرانی دیوان کیفری بین‌المللی را «دادگاه جعلی و محکمهٔ جهانی غیرمنتخب» خواند؛ موضع‌گیری‌ای که با ادعاهای خود او مبنی بر «قانون‌مندی» اقدامات آمریکا در تضاد آشکار است و نشانه‌ای از ضعف فزایندۀ روایت حقوقی واشنگتن در صحنهٔ بین‌المللی تلقی می‌شود.
تالار نظامی و امنیتی ایران طی سال‌های اخیر، با توسعهٔ پایگاه‌های پدافندی، سامانه‌های موشکی دقیق و شبکه‌های اطلاعاتی مستقل، ظرفیت دترانس را به‌شکلی تثبیت کرده که حتی مقام‌های ارشد دولت آمریکا نیز در اذعان به پرهزینه و نامطلوب بودن هرگونه درگیری نظامی با تهران، از بیان صریح آن خودداری می‌کنند. اعتراف روبیو، فراتر از یک جملهٔ دیپلماتیک، بازتابی از شکاف میان رتوریک هفتۀ اول کابینه و واقعیت میدانی است؛ واقعیتی که ایران را در جایگاه قدرت منطقه‌ای تثبیت‌شده نشان می‌دهد و هرگونه طوفان کلامی در واشنگتن را به بن‌بست منتهی می‌کند.
تحلیلگران روابط بین‌الملل معتقدند که وقتی وزیر خارجهٔ ابرقدرت نخست جهان در همایش حقوقدانان مجبور به اذعان می‌شود که «جنگ علیه ایران نامحبوب است»، در عمل اعتراف ضمنی به شکست استراتژیک و ناتوانی در تحمیل ارادهٔ نظامی بر یک کشور خاورمیانه‌ای با زیرساخت دفاعی قوی است. این موضع، در مقایسه با ادعاهای پیشین مبنی بر «حمایت از حقوق‌بشر» و «محاکمهٔ متجاوزان»، تصویر متناقضی از سیاست خارجی آمریکا ترسیم می‌کند و در عمل اعتبار دیپلماتیک واشنگتن را در میان کشورهای مستقل خاورمیانه و جنوب آسیا کاهش می‌دهد.
