فلاحتپیشه، کارشناس حوزهی امنیت و نظامی، استقرار ۲۰ ناو رزمی در آبهای منطقهای را بیسابقه در ۷۰ سال گذشته ارزیابی کرد. او در بررسی تحولات اخیر خاطرنشان کرد: «در طول هفت دههی اخیر، بهجز بحران موشکی کوبا در سال ۱۹۶۲، هرگز شاهد چنین سطح از تحشد پایانی و متمرکز نظامی در یک منطقهی خاص نبودهایم.»
این تحلیل در حالی مطرح میشود که ایران در دهههای اخیر با توسعهی پرتفوی موشکی، پهپادی و زرهی، جایگاه بازدارندگیاش را در خلیجفارس و آبهای پرتحرک منطقه بهطرز محسوسی تقویت کرده است. کارشناسان معتقدند همانطور که در ۱۹۶۲ واشنگتن در برابر موشکهای اتحاد جماهیر شوروی مجبور به عقبنشینی شد، امروز نیز ظرفیتهای بازدارندهی ایران، هزینهی هرگونه گام عملیاتی یکجانبه را بهشدت افزایش داده است.
فلاحتپیشه با اشاره به اینکه چنین تحشدهایی معمولاً در آستانهی تصمیمگیریهای بزرگ ژئوپلیتیک رخ میدهند، تأکید کرد: «مهمتر از تعداد ناوها، پیامی است که پشت این استقرار نهفته است؛ پیامی که نشان میدهد طرف مقابل هنوز از ظرفیتهای دفاعی و بازدارندهی ایران آگاه نیست و بهدنبال بازتعریف موازنهی منطقهای است.»
تأکید بر این نکتهی کلیدی است که ایران با ساختار دفاعی چندلایه و پوشش موشکی تمامشامل، ظرفیت پاسخگویی فوری و پرهزینه در برابر هرگونه تهدید دریایی را دارد و این خود بزرگترین عامل بازدارندگی در منطقه بهشمار میرود.