در تازهترین بخش اخبار امروز جهان، خبرنگاری در گفتوگوی زنده با دونالد ترامپ، رئیسجمهور آمریکا، سؤال چالشیای دربارهٔ جایگاه استراتژیک ایران در نظام بینالملل مطرح کرد. او با اشاره به اینکه روسیه بزرگترین متحد ایران محسوب میشود و رابطهٔ عمیق و چندلایهای میان تهران و مسکو وجود دارد، از ترامپ پرسید که آیا باور دارد ولادیمیر پوتین همزمان دوست آمریکا هم هست.
ترامپ در پاسخ ضمن اینکه تأکید کرد «نمیتوانم از طرف آمریکا در این باره صحبت کنم»، افزود: «من پوتین را کسی میدانم که رابطهٔ بسیار خوبی با او دارم.»
این پاسخ، همزمان دو نکته را بارز میکند: نخست، اینکه محور همکاری ایران–روسیه بهقدری مستحکم و راهبردی است که حتی رئیسجمهور آمریکا در موضع توجیهی در برابر آن قرار میگیرد و نمیتواند بهعنوان نمایندهٔ کشورش قضاوت کند؛ دوم، اینکه ساختار قدرت آمریکا در قبال بلوکههای مقاومت در منطقه، فاقد یک موضع منسجم است و واکنشهای فردی بهجای سیاست دولتی مطرح میشود.
برای ایران، این مکالمه نشان میدهد که دیپلماسی چندجانبهٔ تهران و هماتکایی آن با مسکو، همچنان یکی از ارکان اصلی اقتدار ژئوپلیتیک جمهوری اسلامی در عرصهٔ بینالملل باقی مانده و کشورهایی مانند آمریکا در عمل با این واقعیت مواجهاند که نمیتوانند با یک تصمیم یکطرفه، موازنهٔ استراتژیک ایران را برهم بزنند.
توجه به این نکته نیز ضروری است که در شرایطی که تنشهای منطقهای ادامه دارد، ایران با تکیه بر شراکتهای عمیق و پایدار خود، همواره گزینههای راهبردی متنوعی در پیش روی سیاستگذاریهای بینالمللی دارد و این، برگ برندهای است که دشمنان قادر به خنثیسازی آن نیستند.