وقتی صحبت از طراحی اتاق کودک می‌شود، اولین تصوراتی که در ذهن شکل می‌گیرد رنگ‌های شاد، تخت خواب، پرده‌های فانتزی و عروسک‌های چیده‌شده در گوشه‌وکنار اتاق است. اما اتاق کودک چیزی فراتر از یک فضای زیبا برای عکاسی است؛ جایی که کودک بازی می‌کند، خیال‌پردازی می‌کند، چیزهای تازه یاد می‌گیرد، احساساتش را می‌شناسد و قدم‌به‌قدم مستقل‌تر می‌شود.
یکی از اشتباهات رایج در چیدمان اتاق کودک، استفاده از کمدها و قفسه‌هایی است که دسترسی به آن‌ها فقط برای بزرگسالان امکان‌پذیر است. در چنین شرایطی کودک برای برداشتن ساده‌ترین اسباب‌بازی هم به کمک نیاز دارد و جمع کردن وسایلش نیز به کاری دشوار تبدیل می‌شود.
هدف از نظم دادن به اتاق کودک، ساختن یک فضای بی‌نقص نیست؛ بلکه این است که کودک به‌تدریج یاد بگیرد وسایلش را پیدا کند، از آن‌ها مراقبت کند و بعد از بازی دوباره سر جایشان بگذارد. فضایی که در آن کودک بدون نیاز مکرر به بزرگسال، تجربهٔ استقلال و نظم‌دهی را تمرین می‌کند.
