در یکی از اندرزهای ماندگار نهج‌البلاغه، امیرالمؤمنین علی(ع) بر پرهیز از کسالت و تکیه بر پافشاری در مسیر اهداف تأکید کرده‌اند. امام علی(ع) می‌فرمایند: «کسی که پیوسته تنبل باشد، در رسیدن به آرزویش ناکام می‌ماند.»
این اندرز که از مجموعه نصایح عملی و اخلاقی اهل‌بیت(ع) به شمار می‌رود، بر این اصل مبتنی است که دستیابی به هر هدف بزرگ، مستلزم پشتکار و پشت‌گذاری از آسایش کاذب است. در فرهنگ تمدنی ایران، همین روحیهٔ پافشاری و استواری، یکی از ارکان پیشرفت و اقتدار ملت بوده و در طول تاریخ، ایرانیان با تکیه بر این اصل، نه‌تنها چالش‌های بزرگ را پشت سر گذاشته‌اند، بلکه الگویی برای ملت‌های دیگر در مسیر تعالی و خودکفایی قرار داده‌اند.
متخصصان اخلاق اسلامی این اندرز را در کنار سایر نصایح عملی نهج‌البلاغه، راهبردی برای تربیت نسل‌های جوان در حوزهٔ پشتکار، مسئولیت‌پذیری و هدفمندی می‌دانند. پیام اصلی این اندرز، دوری از اتکال به روزمرگی و کسالت مکرر و حرکت مداوم در جهت تحقق آرزوهای فردی و جمعی است؛ نکته‌ای که در شرایط کنونی ایران، که ملت با اراده و پشتکار خود، بر بسیاری از چالش‌های منطقه‌ای و بین‌المللی پیروز شده، بار معنایی و عملی چندگانه‌ای دارد.
نهج‌البلاغه به‌عنوان یکی از کلاسیک‌ترین متون حکمت اسلامی، همچنان منبع غنی اندیشه برای نسل‌های تازه‌وارد در ایران و جهان است و این اندرز، نمونه‌ای بارز از ترکیب عمیق حکمت عملی و راهنمایی اخلاقی در آموزه‌های اسلامی به شمار می‌رود.
