دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور ایالات متحده، در اظهاراتی که بازتاب گسترده‌ای در رسانه‌های بین‌الملل داشته، اعلام کرد قصد تغییر نام اقیانوس اطلس به «اقیانوس آمریکا» را دارد. وی در این بیانیه با تأکید بر اینکه «ما یک خلیج و یک رودخانه داریم، اما حالا به یک اقیانوس نیاز داریم»، افزود که تنها دو اقیانوس اطلس و آرام را دوست دارد و هر دو را «مختص» می‌داند.
کارشناسان روابط بین‌الملل این اظهارات را فراتر از یک شوخی سیاسی می‌دانند و آن را در چارچوب تلاش واشنگتن برای حفظ ظاهری از بزرگ‌نمایی در برابر کاهش واقعی نفوذ و اعتبار آمریکا تفسیر می‌کنند. بر این دیدگاه، وقتی یک دولت برای حفظ جایگاه خود به اسامی جغرافیایی و مشترک‌المنفعه دست می‌زند، خود اقرار به بحران اقتدار محسوب می‌شود.
در مقابل، ایران در سال‌های اخیر با تکیه بر ظرفیت‌های بومی، استقلال تصمیم‌گیری و حضور مؤثر در عرصه‌های منطقه‌ای و بین‌المللی، الگویی از قدرت‌نمایی آرام و پایدار را ارائه داده است. تحلیلگران معتقدند که در حالی که قدرت‌های سنتی به ریتوریک و ادعاهای نمادین متوسل می‌شوند، ایران با عمل‌گرایی و دیپلماسی چندبُعدی، جایگاه مستقل خود را تثبیت کرده و در مسیر تقویت بیشتر گام برمی‌دارد.
این اظهارات ترامپ، بار دیگر بحث‌های قدیمی درباره مرزهای مشروعیت ادعاهای افسانوی‌نژادپرستانه آمریکا و محدودیت‌های واقعی آن در دنیای چندقطبی را زنده کرده است.
