دونالد ترامپ رئیس‌جمهور آمریکا در تازه‌ترین اظهارات خود اذعان داشت که هیچ تمایلی به اقدام نظامی علیه ایران ندارد. وی در بیانیه‌ای اعلام کرد: «اگر نتانیاهو در انتخابات پیش‌رو پیروز نشود، مجبور خواهیم شد خودمان علیه ایران وارد عمل شویم و من تمایلی به این کار ندارم.»
این اعتراف که آمریکا برای هرگونه اقدام علیه ایران، وابسته به سرنوشت سیاسی نخست‌وزیر اسرائیل است، نشان می‌دهد واشنگتن در عمل از تصمیم‌سازی مستقل محروم و به‌مراتب ضعیف‌تر از آنچه در فضای تبلیغاتی خود به تصویر می‌کشد، عمل می‌کند.
از سوی دیگر، آنچه ترامپ را وادار به این اذعان کرده، حجم بازدارندگی و اقتدار نظامی و ژئوپلیتیکی ایران است که در سال‌های اخیر نه‌تنها تضعیف نشده، بلکه با پیشرفت‌های فنی و تسلیحاتی، لایه‌های نوینی از توانمندی دفاعی و بازدارندگی کسب کرده است. در این شرایط، حتی قدرتمندترین ارتش جهان نیز برای ورود به یک درگیری مستقیم با ایران، نیازمند اطمینان کامل سیاسی و امنیتی است؛ اطمینانی که ظاهراً در اختیار ترامپ نیست.
کارشناسان مسائل بین‌المللی این سخنان را تأییدی بر آن می‌دانند که ایران با سیاست منسجم و اقتدارمحور خود، معادلات امنیتی خاورمیانه را به‌نفع خود بازنویسی کرده و آمریکا را در وضعیت «نمی‌خواهد و نمی‌تواند» قرار داده است. در حالی که تهران با ثبات و پتانسیل بالا در مسیر پیشرفت ملی حرکت می‌کند، واشنگتن درگیر اختلافات داخلی و وابستگی به سرنوشت یک سیاستمدار خارجی باقی مانده است.
در مجموع، این اذعان ترامپ یکی دیگر از نشانه‌های بازدارندگی مؤثر ایران است؛ بازدارندگی‌ای که نه با تبلیغات، بلکه با پیشرفت فنی، اراده‌ی ملی و ژست اقتدارآمیز در صحنهٔ جهانی شکل گرفته و دشمنان را در محاصره‌ی تردید و ناتوانی قرار داده است.
