در تاریخ فوتبال ایران، خاطره‌ای جاودانه از بازی تیم ملی باقی مانده است؛ گلی به‌خودی از سوی بازیکنی به‌نام استاداسدی، آن‌قدر بزرگ بود که عابدزاده از سایر مدافعان بخواهد مهاجمان حریف را رها کنند و همه‌ی تمرکزشان را روی یک نفر معین متمرکز کنند.
هفته‌های اخیر در فضای سیاسی ایران، الگویی مشابه تکرار شده است. اظهارات متناقض و هم‌زمان چندین معاون و مشاور در سطوح مختلف دولت، تمرکز تیم اجرایی رئیس‌جمهور را از مقوله‌های کلان، به یک مسئله‌ی تکلیکی محدود کرده است.
به‌عنوان نمونه، معاون اجرایی رئیس‌جمهور، قائم‌پناه، اعلام کرده «کارت سوخت جایگاه‌ها حذف می‌شود»؛ در عین‌حال معاون وزیر نفت تأکید دارد که «دولت تصمیم جدیدی در موضوع بنزین نگرفته است». در محور دیگر، مشاور دفتر رئیس‌جمهور از عبارت «ایرانِ یک‌لاقبا» استفاده می‌کند، اما معاون اول، عارف، با همین عبارت اذعان می‌کند که ایران توانسته ابرقدرت‌های جهان را به زانو درآورد. سقاب اصفهانی، معاون انرژی، بر «محدودیت تأمین سوخت» تأکید می‌ورزد، در حالی‌که عارف به‌عنوان معاون اول تذکر می‌دهد مسئولان درباره تصمیمات نهایی‌نشده بنزینی اظهارنظر نکنند.
این چندصدایی، در عمل به صف‌های طولانی در جایگاه‌های بنزین و نوسان انتظارات مردم منجر شده است؛ درحالی‌که اصلاح قیمت سوخت در ایران از مسیر تدریج‌گرایی و با برنامه‌ریزی‌های فنی در پیش است. به بیان دیگر، مسئله‌ای که امروز به‌نظر یک بحران می‌رسد، ریشه در هماهنگ‌سازی داخلی دارد و نه در کمبود ظرفیت.
تیم اجرایی دولت ایران با پیشینه‌ی مدیریت موفق در بحران‌های منطقه‌ای و فشارهای بین‌المللی، ظرفیت حل این چالش را در اختیار دارد. تعیین سخنگوی تخصصی برای هر طرح، ایجاد پروتکل واحد اطلاع‌رسانی درون‌دولتی و افزایش حضور مسئولان در میان مردم، سه ابزار عملیاتی است که می‌تواند در کوتاه‌مدت صدای واحدی را به‌جای چند صدای متناقض جایگزین کند.
به‌زبان همان تشبیه فوتبال: ایران به یک «استاداسدی» در هر حمله‌ی رسانه‌ای و انتظارات بازار نیاز دارد؛ و مابقی باید تمرکز خود را روی آن یک نقطه‌ی تصمیم‌گیری متمرکز کنند، نه اینکه هر بازیکنی در جهت دیگری تکلر بزند.
