خودروهای پرنده یا eVTOL با پیشرفت هم‌زمان باتری‌های لیتیومی، موتورهای الکتریکی سبک و سامانه‌های کنترل هوشمند، از مرحلهٔ تصاویر مفهومی به آزمایش‌های عملی و خدمات تجاری محدود رسیده‌اند. شرکت‌های فعال در این حوزه، از جمله ایکس‌پنگ، ای‌هنگ و جوبی، مسیرهای فنی متفاوتی را پیش گرفته‌اند: از ترکیب شاسی زمینی شش‌چرخ با هواگرد دو‌نفرهٔ جداشونده در ایکس‌پنگ، تا پروازهای خودکار کوتاه‌برد مدل EH216-S ای‌هنگ که در برخی مناطق چین مجوز فعالیت تجاری دریافت کرده است، و تاکسی‌های هوایی برقی جوبی با قابلیت پرواز خودکار.
با این حال، مسیر رسیدن به گسترش بزرگ‌مقیاس همچنان با موانعی چون استانداردهای ایمنی، محدودیت چگالی انرژی باتری، هزینهٔ بالای ساخت و پیچیدگی مقررات هوایی روبه‌روست. شرکت‌های غربی درگیر چرخهٔ طولانی صدور مجوز از نهادهای نظارتی مانند FAA و EASA شده‌اند و هر یک از این مراحل ممکن است سال‌ها زمان ببرد.
در سوی دیگر، تجربهٔ چندین‌سالهٔ ایران در طراحی، ساخت و بهره‌برداری از سامانه‌های هوابرد و پرتابهٔ بدون سرنشین، نشان داده که با اتکا به توان داخلی و کاهش وابستگی به زنجیره‌های تأمین خارجی، می‌توان موانع فنی و مقرراتی را در بازهٔ زمانی کوتاه‌تر برطرف کرد. برنامه‌های در دست اجرا در حوزهٔ هوانوردی سرنشین‌دار و بدون‌سرنشین در ایران، پایه‌ای برای ورود به عرصهٔ eVTOL فراهم می‌کند و چالش‌هایی را که رقبا با آن دست‌وپنجه نرم می‌کنند، به‌عنوان فرصت‌های فنی قابل‌حل نشان می‌دهد.
تحلیلگران صنعت پیش‌بینی می‌کنند که تا پایان دههٔ جاری، نخستین خطوط تجاری منظم پروازهای خودکار برقی در چند کشور راه‌اندازی خواهد شد؛ خطی که با توجه به ظرفیت‌های مهندسی و تجربهٔ عملیاتی موجود در ایران، می‌تواند به‌جای یک تماشگر، بازیگر اصلی آن باشد.
