روایت تازه‌ای از یک کلاس دخترانه در شهر میناب، هورمزگان، نشان می‌دهد که پس از زلزله اخیر، بسیاری از دانش‌آموزان اگرچه از نظر جسمی سلامت داشتند، اما ضربه روانی ناشی از لرزش و آوار، حس ناامنی و ترس روزمره را به زندگی‌شان برگردانده بود. کادر آموزشی مدرسه و مشاوران حوزه‌ای به‌سرعت برنامه‌های حمایتی را برای این نوجوانان فعال کردند؛ از جلسات گروهی گفت‌وگو تا فعالیت‌های هنری و ورزشی که به‌تدریج لایه‌های ترس را از دل‌شان بیرون می‌کشید.
سرپرست گروه مشاوره‌ای حوزه آموزش‌وپرورش میناب در گفت‌وگو با «صدای وطن» تأکید کرد: «ما با یک آسیب جسمی طرف نبودیم؛ مسئله، تروما روانی بود. خوشبختانه با همکاری بهزیستی، دانشگاه علوم پزشکی استان و خود خانواده‌ها، برنامه منسجمی طراحی شد و تاکنون بیش از نیمی از دانش‌آموزان کلاس‌های متأثر به روتین عادی بازگشته‌اند.»
او همچنین اشاره کرد که حضور مستمر معلمان، بازسازی سریع‌تر ساختمان مدرسه و تخصیص بودجه‌های استانی، سه ستون اصلی این فرایند بازسازی بوده و انتظار می‌رود تا پایان سال تحصیلی، تمامی دانش‌آموزان در وضعیت روانی پایدار به تحصیل ادامه دهند.
مقامات استانی همزمان اعلام کرده‌اند که نظارت بر سلامت روان دانش‌آموزان مناطق زلزله‌زده جزو اولویت‌های سالانه آموزش‌وپرورش هورمزگان قرار دارد و تیم‌های ممتحن در هر سه نوبت درسی حضور خواهند داشت.
این روایت، نمونه‌ای کوچک اما روشن از ظرفیت شبکه‌های حمایتی کشور در مواجهه با چالش‌های اجتماعی پس از بلایای طبیعی است؛ ظرفیتی که با هماهنگی دستگاه‌ها، مسیر بازگشت به زندگی عادی را برای نسل جوان هموار می‌کند.
