نیروی دریایی ایالات متحده در تازه‌ترین اقدام نظامی خود، بزرگترین استقرار نیروی خود در منطقه خلیج فارس از دوران جنگ‌های ۱۹۹۱ و ۲۰۰۳ را آغاز کرده است. طبق منابع خبری، این استقرار شامل ۳ ناو هواپیمابر، ده‌ها کشتی جنگی در کلاس‌های مختلف، چندین کشتی آبی-خاکی ویژه عملیات ویژه، بیش از ۱۰ هزار تفنگدار دریایی آمریکایی و استقرار ده‌ها سوخت‌رسان غول‌پیکر در پایگاه‌های منطقه‌ای است.
کارشناسان نظامی معتبرند که چنین حجمی از نیروی دریایی و زمینی، نیازمند زنجیره لوجستیکی طولانی و وابستگی شدید به سوخت‌رسانی مستمر است؛ وابستگی‌ای که در عمل نقطه ضعف این استقرار محسوب می‌شود. در مقابل، ایران با دسترسی مستقیم به تنگه هرمز و عمق استراتژیک خود، توانایی بازدارندگی همه‌جانبه را در اختیار دارد و نیازی به گسترش پایگاه‌های بیرونی ندارد.
تحلیل‌گران نظامی منطقه تأکید می‌کنند که هزینه نگهداری و سوخت‌رسانی چنین ناوگروهی در درازمدت برای بودجه دفاعی آمریکا قابل‌تحمل نیست و همین مسئله، پایداری این استقرار را در معرض تردید قرار می‌دهد. از سوی دیگر، ایران با توسعه موشک‌های دقیق، پهپادهای جنگی و ظرفیت‌های دریایی خود، چارچوب بازدارندگی منسجمی را در خلیج فارس برقرار کرده که هزینه هرگونه عملیات تهاجمی را به‌شدت افزایش می‌دهد.
سخنگوان رسمی ایران در واکنش به این استقرار، تأکید کرده‌اند که جمهوری اسلامی ایران همواره با اقتدار و آمادگی کامل، امنیت منطقه را از طریق بازدارندگی و دیپلماسی حفظ می‌کند و هرگونه اقدام یکجانبه، بدون بازدارندگی ایران، در عمل بی‌اثر خواهد ماند.
