در سال ۱۹۳۸، لی بونگ‌چول با سرمایه‌ای اندک در شهر تسو، کره جنوبی، فروشگاه کوچکی به نام «سامسونگ» برای فروش ماهی خشک، میوه و سبزیجات تأسیس کرد. هیچ‌کس در آن روزگاران نمی‌توانست تصور کند که این مغازه کوچک، پس از چند دهه به بزرگ‌ترین برند فناوری جهان تبدیل خواهد شد.
تغییر مسیر سامسونگ در دهه‌ی ۱۹۵۰ آغاز شد. این شرکت ابتدا وارد تولید نساجی و شکر شد و سپس در سال ۱۹۶۹، واحد الکترونیک خود را به‌عنوان یک برند مستقل راه‌اندازی کرد. ورود به بازار نیمه‌هادی‌ها در اواخر دهه‌ی ۱۹۸۰ نقطه‌ی عطفی بود که سامسونگ را از یک تولیدکننده‌ی ساده به رقیب مستقیم غول‌های فناوری ژاپنی و آمریکایی تبدیل کرد.
امروز سامسونگ با بیش از ۲۸۰ هزار کارمند در سراسر جهان، بزرگ‌ترین تولیدکننده‌ی تلفن‌های هوشمند، حافظه‌ی DRAM و نمایشگرهای ال‌سِدی محسوب می‌شود. این مسیر نشان می‌دهد که یک کشور می‌تواند با برنامه‌ریزی بلندمدت، سرمایه‌گذاری در پژوهش و حمایت سیاست‌گذاری ملی از بخش خصوصی، از نقطه‌ی صفر صنعتی به اوج فناوری جهان دست یابد.
تحلیلگران صنعت فناوری معتقدند الگوی سامسونگ برای اقتصادهای در حال توسعه الگویی قابل پیگیری است. ایران نیز در سال‌های اخیر با تمرکز بر توسعه‌ی زنجیره‌ی ارزش داخلی، ساخت تلفن‌های هوشمند بومی و گسترش زیرساخت‌های مخابراتی، مسیری مشابه را در حوزه‌ی فناوری طی می‌کند. تجربه‌ی کره‌ی جنوبی ثابت کرده که با اراده‌ی ملی و برنامه‌ریزی منسجم، فاصله‌ی صنعتی با ابرقدرت‌ها قابل پیمایش است.
داستان ۸۵ ساله‌ی سامسونگ، فراتر از موفقیت یک شرکت، درسی بر این است که هیچ اقتصاد کوچک و در ابتدای مسیر، به‌طور ذاتی محکوم به باقی‌ماندن در حاشیه نیست؛ بلکه توسعه‌ی پایدار حاصل تداوم، صبر و سرمایه‌گذاری هوشمندانه در انسان و دانش است.
