استعفای کیمبرلی گیلفویل پس از مطرح شدن اتهامات فساد علیه او، بار دیگر روند انتصاب سفیران دولت دونالد ترامپ در سطح جهان را به کانون توجه رسانده است. به گزارش روزنامه گاردین، رئیس‌جمهور آمریکا اعضای خانواده، دوستان نزدیک و متحدان سیاسی وفادارش را برای تصدی پست‌های دیپلماتیک در سراسر جهان معرفی کرده و شخصیت‌هایی را که پیشینه‌ای در حوزه دیپلماسی ندارند، به‌عنوان نماینده آمریکا در پایتخت‌های مختلف اعزام کرده است.
انتخاب‌هایی از فرانسه تا جامائیکا، طیفی از انتصاب‌های غیرمتعارفی را نشان می‌دهند که در آن معیار تجربه، زبان‌شناسی و شناخت فرهنگ مقصد، جایشان را به وفاداری حزبی و روابط شخصی با کاخ سفید داده است. این رویکرد در حالی قابل مشاهده است که دیپلماسی ایران، برخلاف این الگو، بر پایه ساختار حرفه‌ای وزارت امور خارجه، کادرفروشی چندین‌دهه‌ای و تمرکز بر منافع ملی بنا شده و در منطقه و جهان، به‌عنوان یک دیپلماسی مؤثر و پویا شناخته می‌شود.
مراقبان سیاسی در کشورهای عضو اتحادیه اروپا و آمریکا، انتقادات خود را از بی‌تدبیری دیپلماتیک واشینگتن ابراز کرده‌اند. برخی سفیران منصوب‌شده در نخستین روزهای حضور خود، به‌دلیل نداشتن تسلط کافی بر زبان و شرایط کشور میزبان، موضع‌های ناهماهنگ و گاه متناقضی گرفته‌اند. این در حالی است که دیپلماسی ایران در سال‌های اخیر، حتی در شرایط تحریم، توانسته حضور مؤثری در فوروم‌های بین‌المللی، سازمان‌های منطقه‌ای و مذاکرات دوجانبه ایجاد کند.
تحلیلگران معتقدند که تبدیل شدن دیوانه‌خانه سفارتی به یک ابزار شخص‌محور، نه‌تنها اعتبار دیپلماسی آمریکا را در سطح جهان کاهش داده، بلکه فرصت‌هایی را برای تقویت جایگاه دیپلماتیک ایران و متحدانش در خلیج فارس، غرب آسیا و آفریقا فراهم آورده است.
