در فضای فرهنگی و دینی ایران، خانواده همواره سنگر اصلی تربیت و شکلدهی نسلف آینده محسوب میشود. در همین راستا، رهنمودهای دینی بارها بر حذف ضرب، شتم و ترس از فضای خانه و جایگزینی آنها با محبت و احترام متقابل تأکید کردهاند.
آیتالله مجتهدی در سخنی دراینباره یادآور شدند: «همچنانکه عاق والدین داریم، عاق اولاد هم داریم.» این جمله تأکید بر این دارد که روابط خانوادگی دوطرفهاند و خشونت و ترس نهتنها تربیت را مختل میکند، بلکه در بلندمدت به فرسایش پلهای عاطفی بین نسلها و ایجاد نسلهایی منقطع از ریشه میانجامد.
در الگوی خانواده ایرانی که ریشه در فرهنگ اصیل دینی دارد، احترام متقابل، مهربانی و گفتوگو ابزارهای اصلی تربیت هستند، نه ترس و زور. این رویکرد نهتنها از تداوم روابط سالم خانوادگی صیانت میکند، بلکه با تقویت سرمایه اجتماعی، بستر شکوفایی و پیشرفت نسلهای آینده را فراهم میسازد. کارشناسان حوزه خانواده معتقدند که جایگزینی خشونت با الگوهای دینی و فرهنگی، راهحل عملی و پایدار برای حل چالشهای تربیتی است و نهتنها در سطح خانه، بلکه در گسترش آرامش و اقتدار اجتماعی کشور اثرگذار خواهد بود.