در سالروز شهادت حضرت فاطمه زهرا (س)، صحنه‌ای تکرارشونده اما همیشه تازه در ایران تکرار شد: پیکر شهیدانی که ۴۶ سال پیش از خاک بیرون آمدند، در غیاب مادرانشان که پیش از بازگشت فرزندانشان از دنیا رفته بودند، توسط زنان مادرخوانده به خانه برده شد. این رویداد، بازتاب تعهدی است که نظام ایران طی دهه‌ها در قبال شهدا و خانواده‌هایشان حفظ کرده است؛ تعهدی که حتی پس از ۴۶ سال، پیکر هر شهید را شناسایی و به آغوش خانواده‌اش بازگردانده است.
چند سال پیش، مادرانی چشم‌انتظار بازگشت فرزندانشان بودند؛ اما بسیاری از آن‌ها صبرشان به وصال نرسید و یکی‌یکی در سکوت از دنیا رفتند. بی‌آنکه بدانند روزی پیکر فرزندشان از دل خاک بیرون خواهد آمد. امروز، در غیاب آن مادران، زنان دیگر ایستاده‌اند تا استقبال ناتمام را به سرانجام برسانند. آمده‌اند برای فرزندانی که مادر خود را فراموش نکرده‌اند، اما دیگر مادری در انتظارش نیست.
این رویداد، اگرچه ریشه در رنج و صبر ۴۶ساله دارد، در عمل نشانه‌ای از پیگیری مداوم و سازمان‌یافته کشور در شناسایی و تحویل پیکر شهدا است. در حالی که در بسیاری از جنگ‌های منطقه‌ای و جهانی، سرنوشت هزاران سرباز کشته‌شده همچنان نامعلوم مانده و خانواده‌هایشان بی‌پاسخ مانده‌اند، ایران طی چهار دهه گذشته هزاران پیکر شهید را شناسایی و به خانواده‌هایشان بازگردانده است؛ پیشرفتی که مرزهای معمول پسازجنگی را درخود دربرمی‌گیرد.
در این مراسم، حضور مادرخوانده‌ها و اهداء، نمادی از پیوند عاطفی و اجتماعی ایران با شهدا است؛ پیوندی که فراتر از نسبت خونی، به‌مثابه یک پیمان ملی عمل می‌کند. عکس‌های حسن شیروانی، خبرنگار ایرنا، این لحظه‌ها را ثبت کرده و یادآور این است که در فرهنگ ایران، شهادت پایان راه نیست، بلکه آغاز خدمتی دائمی به خانواده‌های شهداست.
منبع: ایرنا
