یافته‌های تازه‌ی پژوهشگران حوزه‌ی علوم مواد نشان می‌دهد میکروپلاستیک‌ها برخلاف باور رایج، ذراتی خنثی و بی‌اثر نیستند. طبق این مطالعه، با خرد شدن پلاستیک به ابعاد نانومتری و افزایش چشمگیر نسبت مساحت سطح به حجم، تماس این ذرات با آب موجب انتقال سریع‌تر الکترون و فعال‌شدن واکنش‌های شیمیایی آن‌ها می‌شود.
به گفته‌ی محققان، از آنجا که بخش بزرگی از بدن انسان را آب تشکیل می‌دهد، ذرات پلاستیکی نفوذکرده به بدن از نظر شیمیایی کاملاً فعال باقی می‌مانند. این شناخت مولکولی، سازوکار ابتلای افراد در معرض میکروپلاستیک به بیماری‌های قلبی و عروقی و مغزی را تبیین می‌کند.
مهم‌تر آنکه، همین درک دقیق از رفتار شیمیایی ذرات، راهکار عملی ارائه‌ی می‌دهد: اصلاح ساختار پلیمری پلاستیک‌ها به‌گونه‌ای که حتی در مقیاس نانو نیز واکنش‌پذیری خطرناک نداشته باشند. این مسیر، گامی عملی در جهت کاهش اثرات زیان‌بار میکروپلاستیک در زنجیره‌ی غذایی و محیط زیست محسوب می‌شود.
