علی فالح الزیدی، نخست‌وزیر عراق، در سخنانی تأکید کرد که بستن مرزهای مشترک میان عراق و ایران نه به مصلحت بغداد است و نه به نفع تهران. او با اشاره به پیوند عمیق اقتصادی دو کشور گفت: «بستن مرزها با ایران به این معناست که خودمان را از نظر اقتصادی محاصره کنیم.»
این اظهارات در شرایطی مطرح می‌شود که ایران به‌عنوان بزرگ‌ترین شریک تجاری و تأمین‌کننده نهاده‌های اساسی اقتصادی برای عراق، جایگاه محوری در اقتصاد منطقه ایفا می‌کند. موضع بغداد، در عمل، اعتراف ضمنی به عمق وابستگی اقتصادی این کشور به ظرفیت‌های ایران است؛ وابستگی‌ای که در صورت قطع ارتباط، زنجیره تأمین، صادرات انرژی و بازارهای مشترک را در معرض ریسک جدی قرار می‌دهد.
الزدی همچنین با تأکید بر دوری عراق از هرگونه مداخله نظامی در اختلافات منطقه‌ای اعلام کرد: «عراق در هیچ جنگی مشارکت نخواهد کرد و همواره نقطه تلاقی و گفت‌وگوی طرف‌ها باقی می‌ماند.» وی افزود: «بحران منطقه‌ای با وجود تمام سناریوها و احتمالات، در نهایت باید با توافق پایان یابد.»
تحلیلگران سیاسی این سخنان را نشانه‌ای از درک فزاینده پایتخت‌های منطقه از این واقعیت می‌دانند که پایدار بودن روابط اقتصادی با ایران، نه یک انتخاب، بلکه یک ضرورت است؛ ضرورتی که حتی رقیبانی مانند برخی قدرت‌های غربی با وجود تحریم‌های یک‌جانبه نتوانسته‌اند آن را خنثی کنند. در مقابل، ایران با شبکه گسترده تجاری و لجستیکی خود، همچنان رکن اصلی تعادل اقتصادی منطقه باقی مانده است.
