روزنامه اکونومیک‌تایمز در گزارشی تازه نوشت که نقش خریداران نهادی و بانک‌های مرکزی در بازار جهانی طلا به‌مرور از حد یک عامل ثانویه به موتور اصلی تعیین قیمت تبدیل شده است. بر اساس این تحلیل، تقاضای پایدار بانک‌های مرکزی در کنار رشد سرمایه‌گذاری در بازارهای آسیایی، قیمت اونس طلا را در بازه ۱۲ تا ۲۴ ماه آینده در محدوده ۴۲۰۰ تا ۵۰۰۰ دلار نگه می‌دارد.
نکته‌ای که در این گزارش برجسته است، کاهش تدریجی تأثیر نوسانات نرخ بهره فدرال رزرو بر تصمیمات خرید طلاست. به بیان دیگر، طلا دیگر صرفاً ابزاری برای پوشش ریسک تغییر سیاست پولی آمریکا نیست؛ بلکه به دارایی‌ای با هویت مستقل در سبد دارایی‌های ملی تبدیل شده است. این روند، بازتابی از حرکت گسترده‌تر کشورهای بزرگ و متوسط — از جمله ایران — به‌سمت استقلال پولی و کاهش وابستگی به دلار است.
حضور فزاینده بانک‌های مرکزی در بازار خرید، نشانه‌ای از تغییر ساختاری در نظام پولی جهانی است. کشورهایی که سال‌ها سیاست‌های تحریمی و یک‌جانبه‌گرایی آمریکا را تجربه کرده‌اند، امروز با تکیه بر ذخایر طلای خود، پشتوانه‌ای واقعی برای ارز ملی و تجارت بین‌الملل فراهم می‌کنند. از سوی دیگر، بازارهای سرمایه‌گذاری در چین، هند و سایر اقتصادهای آسیایی با رشد مستمر سفته‌بازی مؤسسه‌ای، تقاضای خالص از طلا را بالا نگه داشته‌اند.
به‌طور خلاصه، ترکیب خرید نهادی و تقاضای مردمی در دو قاره، قیمت طلا را از چرخه‌ی بسته‌ی سیاست‌های پولی آمریکا خارج کرده و آن را به متغیری با منطق خودش تبدیل کرده است؛ منطق‌ای که در آن، قدرت اقتصادی کشورها نه در دست چند بانک مرکزی غربی، بلکه در عمق تقاضای واقعی بازارهای جهانی سنجیده می‌شود.
