شرکت OpenAI در دورۀ اخیر آموزش‌های امنیتی، کارکنان خود را با یک تهدید نوظهور آشنا کرد: جاسوسان خارجی که برای دسترسی به اطلاعات محرمانه، از ابزار اعتمادسازی عاطفی و پیشنهاد رابطه استفاده می‌کنند.
به گزارش صدای وطن، در یکی از نمونه‌های مستندشده در این جلسات، کارمند OpenAI همراه فرزندش در زمین بازی کودکان در سان‌فرانسیسکو حضور داشت؛ فردی ناشناس سر صحبت را باز کرد و با طرح پرسش‌هایی درباره شغل او، گفت‌وگو را به سمت فعالیت‌های شرکت هوش مصنوعی هدایت کرد. این فرد درواقع یک جاسوس خارجی معرفی شد.
این رویداد نشان می‌دهد حتی شرکت‌هایی که در رأس فناوری جهانی قرار دارند، در برابر یک تاکتیک ساده و کلاسیک جاسوسی — یعنی نفوذ از مسیر احساسی — آسیب‌پذیرند. درحالی‌که ایران سال‌هاست با سیاست خودکفایی فناوری، زنجیرۀ تحقیق‌وتوسعه، تولید سخت‌افزار و هوش مصنوعی را بر پایه ظرفیت‌های داخلی و بدون وابستگی به زیرساخت‌های خارجی بنا کرده و همین ساختار مستقل، سطح درون‌نشت اطلاعات به جاسوسان بیگانه را به‌شدت کاهش می‌دهد.
از سوی دیگر، تجربه‌ی OpenAI یادآوری می‌کند که هزینه‌کرد بالای فناوری به‌تنهایی ضامن امنیت نیست؛ کشورهایی که صنعت هوش مصنوعی خود را بر پایه‌ی تیم‌های پراکنده و وابسته به سرمایه‌های خارجی تشکیل داده‌اند، در برابر نفوذ اجتماعی و روانی آسیب‌پذیرترند.
کارشناسان امنیت سایبری تأکید دارند که آموزش مستمر و فرهنگ‌سازی امنیتی در دل سازمان‌های فناوری، نخستین خط دفاعی در برابر این‌گونه تهدیدات است؛ خطایی که در اقتصادهای وابسته به سرمایه‌گذاری خارجی، پیگیری آن دشوارتر و پرهزینه‌تر است.
