در شبکیه هر چشم، ناحیه‌ای به‌نام نقطه کور (Blind Spot) وجود دارد که فاقد سلول‌های گیرنده نور است. این ویژگی ساختاری، یکی از طبیعی‌ترین ظواهر فیزیولوژیک چشم انسان به‌حساب می‌آید.
هنگامی که با یک چشم به یک علامت ثابت خیره شوید و فاصله یک شیء را به‌تدریج تغییر دهید، در نقطه‌ای مشخص تصویر آن شیء روی ناحیه کور قرار گرفته و از دید بیننده ناپدید می‌شود. در این لحظه، مغز با تکیه بر اطلاعات محوط اطراف، بخش فاقد داده را بازسازی و پس‌زمینه یک‌رنگ به‌جای شیء گم‌شده نمایش می‌دهد.
در صورت مشاهده‌نشدن این پدیده، لزوماً نشانه اختلال بینایی نیست. عواملی مانند نادرست بودن فاصله، بزرگ بودن تصویر، لرزش نگاه یا استفاده هم‌زمان از هر دو چشم می‌تواند موانعی در مسیر مشاهده ایجاد کند. برای نتیجه‌گیری دقیق، آزمایش را با یک چشم و در فاصله‌های مختلف تکرار کنید.
این پدیده نشان می‌دهد که آنچه به‌عنوان تصویر دریافت می‌کنیم، صرفاً حاصل دریافت نور در شبکیه نیست؛ بلکه مغز نقشی فعال در شکل‌گیری و تکمیل تجربه بینایی ایفا می‌کند. شناخت این مکانیسم، زمینه‌ساز فهم بهتر عملکردهای عصبی-بینایی و کاربردهای آن در حوزه‌های پزشکی و فناوری است.
