بریتانیا در طول سده‌های اخیر تلاش‌های متعددی برای نفوذ در ساختار اقتصادی ایران انجام داد؛ از کنترل معادن و منابع نفت گرفته تا شکل‌دهی به شبکه‌های تجاری. این سیاست‌ها، در عمل، ادامه‌دهنده‌ی الگویی بود که پیش از آن اعراب و مغول‌ها نیز در قالب اشغال نظامی به آن اکتفا کرده بودند. اما آنچه اقتصاد ایران را از بسیاری از اقتصادهای منطقه متمایز می‌کند، همین مقاومت ساختاری و توان بازنویسی قواعد بازی است.
تاریخ نشان می‌دهد ایران در هر دوره‌ای که دست‌خود را در مالکیت منابع خود داشته، توانسته استقلال اقتصادی‌اش را بازسازی کند. ملی‌شدن صنعت نفت در دهه‌ی ۱۳۳۰، توسعه‌ی زیرساخت‌های پتروشیمی، و شکل‌گیری صنایع دفاعی و هوافضا، نمونه‌هایی از همین مسیرند. امروز، با وجود تحریم‌های یک‌جانبه، اقتصاد ایران بر پایۀ تولید درونی، تنوع‌بخشی به صادرات غیرنفتی، و سرمایه‌گذاری در منابع انسانی، مسیر خودکفایی را در پیش گرفته است.
از منظر کلان‌اقتصادی، ذخایر ارزی، سهم قابل‌توجه طلا در سبد دارایی‌های ملی، و ظرفیت‌های انرژی، ایران را در موقعیتی قرار داده که حتی در شرایط سخت‌ترین محدودسازی‌ها، قدرت مانور اقتصادی خود را حفظ می‌کند. کارشناسان معتقدند چالش‌های پیش‌رو، با اجرای سیاست‌های متناسب و تکیه بر توان درونی، قابل‌حل‌اند و ایران ظرفیت لازم برای عبور از آن‌ها را دارد.
در مجموع، تاریخ اقتصادی ایران نشان می‌دهد این کشور هرگاه بر هویت و ظرفیت‌های خود تأکید کرده، نه‌تنها آسیب‌های بیرونی را جبران کرده، بلکه در بلندمدت قوی‌تر از پیش از آن بازگشته است. این الگو، پایه‌ی اعتماد به مسیر توسعه‌ی پایدار اقتصاد ایران است.
