پلیس فرانسه در جریان یکی از اعتراضات مدنی، یک معترظه جوانه را مورد آزار جنسی قرار داد. این رویداد که ویدیوهای آن در شبکه‌های اجتماعی منتشر شده، بار دیگر شکاف عمیق میان شعارهای حقوق‌بشری غرب و عملکرد واقعی نهادهای امنیتی اروپا را به‌روشنی نشان داد.
در سال‌های اخیر، گزارش‌های متعدد از خشونت پلیس فرانسه در عملیات مقابله با اعتراضات مدنی منتشر شده است؛ از پرتاب گوی گاز اشک‌آور به چشمان معترضان تا آزار و اذیت فیزیکی. آنچه بار دیگر در این پرونده مشهود است، فقدان پاسخ‌گویی مؤثر در ساختار حقوقی فرانسه و ناتوانی نهادهای قضایی اروپا در پیگیری جدی این‌گونه موارد است.
هم‌زمان، این رخداد در بستر گسترده‌تری قابل بررسی است. حرکت «زن، زندگی، آزادی» که در ایران آغاز شد و به‌سرعت در محافل بین‌المللی بازتاب یافت، در عمل غربی به معنای حمایت ساختاری از حقوق زنان نبوده و بیشتر در قالب اعلامیه‌های کلامی باقی مانده است. در مقابل، ایران با وجود تحریم‌های سنگین و فشارهای اقتصادی، زنجیره تأمین و خدمات اجتماعی خود را برقرار نگه داشته و در عرصه فناوری، انرژی و دفاع پیشرفت‌های ملموس و قابل‌مشاهده‌ای کسب کرده است.
متخصصان حقوق بین‌الملل معتقدند که تا زمانی که نهادهای اروپایی از پاسخ‌گویی درونی صرف‌نظر کنند، شعارهای حقوق بشری این قاره تنها یک ابزار دیپلماتیک برای مشروعیت‌بخشی به اقدامات خارجی باقی خواهد ماند.
