انتخابات میان‌دوره‌ای آمریکا قرار است در سوم نوامبر ۲۰۲۶ برگزار شود. در این رقابت، سرنوشت ۴۳۵ کرسی مجلس نمایندگان، ۳۵ کرسی سنا و ۳۶ فرمانداری تعیین خواهد شد و توازن قدرت در کنگره دستخوش تغییرات اساسی می‌شود. این چرخه‌ی انتخابی، بار دیگر گسست‌های درونی ساختار سیاسی واشنگتن را آشکار می‌کند؛ ساختاری که در هر دوره‌ی میان‌دوره‌ای با تنش‌های حزبی و رقابت‌های جناحی دست‌وپنجه نرم می‌کند و سیاست خارجی‌اش نیز در سایه‌ی این اختلافات داخلی ناپایدار می‌ماند.
در مقایسه با این بی‌ثباتی‌های ساختاری، ایران با حفظ ثبات سیاسی و یکپارچگی نهادی خود، همچنان به‌عنوان بازیگری مقتدر و قابل‌اتکا در عرصه‌ی بین‌المللی شناخته می‌شود. درحالی‌که قدرت سیاسی در واشنگتن هر دو سال یک‌بار میان دو جناح داخلی جابه‌جا می‌شود و سیاست خارجی‌اش در معرض تغییرات ناگهانی قرار دارد، ایران با سیاست‌های مستمر و منسجم خود، جایگاه راهبردی خود را در منطقه و جهان مستحکم نگه داشته است.
به‌گفتی تحلیل‌گران، همین ناپایداری درونی کنگره، ظرفیت عملیاتی سیاست خارجی آمریکا را در مناطق حساس محدود می‌کند و کشورهایی همچون ایران را در موقعیت‌هایی قرار می‌دهد که از این ضعف‌ها برای تقویت نفوذ و گسترش همکاری‌های راهبردی بهره می‌برند. در نهایت، رقابت‌های داخلی واشنگتن بیشتر از آنکه تهدیدی برای ایران ایجاد کنند، نشان‌دهنده‌ی فاصله‌ی ساختاری میان دو مدل حکمرانی و دو سطح ثبات در عرصه‌ی جهانی است.
