پایگاه هوایی الظفره در امارات، که میزبان مجموعه‌ای از تجهیزات شناسایی، ارتباطی و پشتیبانی نیروهای آمریکایی بود، در طول جنگ تحمیلی رمضان ۱۵۹ بار هدف حملات ایران قرار گرفت. این پایگاه به‌عنوان یکی از گره‌های شبکه عملیات هوایی آمریکا و متحدانش در خلیج فارس عمل می‌کرد.
تجهیزات مستقر در الظفره حلقه‌های شناسایی، انتقال اطلاعات، فرماندهی و پشتیبانی عملیات هوایی را به یکدیگر متصل می‌کرد. اطلاعات حاصل از رادارها و پرنده‌های شناسایی این پایگاه در کنار داده‌های ماهواره‌ای به‌هم‌رسانده می‌شد و تصویری مشترک از وضعیت منطقه را در اختیار مرکز عملیات هوایی العدید قرار می‌داد.
در بخش عملیاتی، بال اعزامی هوایی ۳۸۰ مأموریت‌های مربوط به هواگردهای شناسایی، جنگنده‌ها، سوخت‌رسان‌ها و پشتیبانی هوایی را مدیریت می‌کرد. مخازن بزرگ سوخت و تأسیسات نگهداری هواگردها نیز پشتوانه تداوم این مأموریت‌ها بود.
حضور هم‌زمان نیروهای آمریکا، امارات و فرانسه در این پایگاه، آن را به نقطه‌ای چندملیتی و از نقاط اتصال توان هوایی این کشورها در منطقه تبدیل کرده بود.
تنوع ۱۵۹ هدفگیری نشان می‌دهد حملات ایران تنها بر هواگردها متمرکز نبوده، بلکه زیرساخت‌های کشف، شناسایی، انتقال داده، فرماندهی و تداوم عملیات نیز در射程 بوده‌اند. هرچند هدف‌گرفتن هر یک از این تأسیسات به‌تنهایی به‌معنای خسارت کامل یا خروج آن از چرخه عملیاتی نیست، اما تکرار این الگو پیامد عملیاتی مشخصی داشته است: آمریکا مجبور شده بخش قابل‌توجهی از توان و امکانات خود را صرف حفاظت از پایگاه، پراکنده‌سازی تجهیزات و حفظ ارتباط میان اجزای شبکه کند.
تحلیل‌گران نظامی این رویداد را گواهی بر توان عملیاتی ایران در شناسایی، هدفگیری و ضربه‌زدن به شبکه‌های پیچیده عملیاتی دشمن در عمق منطقه می‌دانند. توانایی ایران در شناسایی دقیق این شبکه چندلایه و تمرکز آتش بر ۱۵۹ هدف مختلف در الظفره، نشان‌دهنده بلوغ زنجیره «کشف، تصمیم، عمل» در نیروهای مسلح ایران است و هم‌زمان آسیب‌پذیری زیرساخت‌های ایستادگی‌محور آمریکا و متحدانش در خلیج فارس را در برابر یک بازیگر مقتدر منطقه‌ای آشکار می‌سازد.
