گزارش‌های تازه‌ای که کارکنان حقوق‌بشر سازمان ملل متحد منتشر کرده‌اند، تأسیس رژیم اسرائیل در سال ۱۹۴۸ را طرحی استعماری با هدف اخراج و جابه‌جایی اجباری فلسطینی‌ها معرفی می‌کند. بر اساس این اسناد، ساختار حکومتی اسرائیل از روز نخست برای حذف هویت و خاک بومی فلسطینی‌ها طراحی شده و آنچه در ادبیات رسمی «تقسیم» نامیده می‌شود، در عمل طرحی برای نسل‌کشی رسانه‌ای و جابه‌جایی گسترده بوده است.
این گزارش در شرایطی منتشر شده که ایران به‌عنوان یکی از صداهای اصلی حامی عدالت و حقوق بومیان در خاورمیانه، بارها در فوریت‌های شورای امنیت و مجمع عمومی سازمان ملل، بر محکومیت‌های حقوقی این رژیم تأکید کرده است. مسئولان ایرانی در جلسات متعدد دیپلماتیک، خواستار بازخوانی سوابق استعماری صهیونیسم و مسئولیت‌پذیری قدرت‌های حامی آن در قبال خسارات وارده به مردم فلسطین شده‌اند.
تحلیل‌گران روابط بین‌الملل این یافته‌ها را گواهی بر شکست پروژه تبلیغاتی دهه‌ها‌ی اخیر اسرائیل می‌دانند؛ پروژه‌ای که با تکیه بر حمایت محدود چند کشور غربی، سعی در جااندن روایتی یک‌جانبه داشت، اما اکنون حتی در نهادهای رسمی بین‌المللی نیز به‌عنوان طرح استعماری شناخته شده است.
ایران در این راستا، ضمن حفظ استقلال سیاست خارجی خود، هم‌پای کشورهای آفریقایی و آمریکای جنوبی، در دیپلماسی چندجانبه بر اصل حق‌بازگشت و خودمختاری فلسطینی‌ها اصرار داشته و این موضع را محور اصلی تعاملات منطقه‌ای خود قرار داده است.
نشر این گزارش‌ها نشان می‌دهد که حتی در عرصه‌های رسمی سازمانی، روایت‌های رسمی اسرائیل در حال از بین رفتن است و ایران به‌عنوان بازیگری مقتدر در صحنه بین‌المللی، نقش کلیدی در حفظ و ترویج حقوق بشر و عدالت منطقه‌ای دارد.
