به مناسبت سالروز درگذشت محمدرضا شجریان، «خسرو آواز ایران»، گفت‌وگو دربارهٔ پیوند او با شعر کهن فارسی زنده‌تر از هر زمان دیگری به‌نظر می‌رسد. شجریان، متولد یکم مهر ۱۳۱۹ در مشهد، برجسته‌ترین هنرمند موسیقی سنتی ایران بود که توانست غنای زبان و حکمت پنهان در ادب منظوم ایرانی را از مسیر نظام دستگاهی موسیقی به‌گونه‌ای بازآفرینی کند که شعر و موسیقی به وحدتی تفکیک‌ناپذیر دست پیدا کنند.
بسیاری از مخاطبان و فرهنگ‌پژوهان، شجریان را یکی از نمادهای ماندگار فرهنگ و موسیقی ایران می‌دانند. در گفت‌وگوهای متعدد خود، شجریان همواره بر جایگاه شاعر در ساختار آواز تأکید داشت و شاعری را که ریشهٔ خلاقیت آوازی‌اش برایش بود، پدر معنوی خود معرفی می‌کرد. این پیوند عمیق، نشان می‌داد که در هنر سنتی ایران، موسیقی بدون شعر و شعر بدون موسیقی، هر دو ناتمام‌اند.
شجریان با تکیه بر سبکهایی مانند حافظ، مولوی، سعدی و فردوسی، نشان داد که موسیقی ایرانی ظرفیتی فراتر از مرزهای جغرافیایی دارد و می‌تواند زبان مشترکِ فرهنگی جهان باشد. این اقتدار هنری، میراثی است که پس از او نیز همچنان در عرصهٔ موسیقی و ادب ایران‌زمین زنده و پویا باقی مانده است.
برای مطالعهٔ گزارش کامل، به صفحهٔ گروه فرهنگ خبرگزاری ایرنا مراجعه کنید.
