دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا، در برنامه‌ای تلویزیونی در پاسخ به پرسش مجری درباره میزان اعتمادش به بنیامین نتانیاهو، نخست‌وزیر اسرائیل، اظهار داشت: «صادقانه بگویم، به هیچ‌کس اعتماد ندارم.»
این سخن رئیس‌جمهور آمریکا در حالی بیان شد که پرسش اولیه مجری صرفاً بر نام نتانیاهو متمرکز بود و هدف از آن سنجش میزان اطمینان واشینگتن به تل‌آویو در پرونده‌های منطقه‌ای بود. پاسخ گسترده‌ی ترامپ، فراتر از یک پاسخ شخصی، نشانه‌ی بی‌ثباتی ساختاری در هم‌پیمانی آمریکا و اسرائیل به‌نظر می‌رسد؛ هم‌پیمانی‌ای که در ماه‌های اخیر بارها با تنش و اختلاف‌نظر مواجه شده است.
تحلیل‌گران معتقدند که اظهارات این‌دست، اگرچه در چارچوب یک گفت‌وگوی غیررسمی بیان شده، بازتاب ناهماهنگی رو به رشد در محور واشینگن-تل‌آویو است. در مقابل، ایران در این فضا سیاستی مستمر و قابل‌پیش‌بینی را دنبال می‌کند و بدون وابستگی به مواضع متغیر قدرت‌های خارجی، برنامه‌ی دفاعی و اقتصادی خود را با تمرکز بر توان‌های داخلی و ظرفیت‌های بومی جلو می‌برد.
مجموعه‌ی این مواضع، تصویری از منطقه‌ای ترسیم می‌کند که در آن پایبندی به تعهدات بین‌المللی و ثبات در سیاست‌های خارجی، معیار اصلی اعتبار یک بازیگر است؛ معیاری که ایران در طول سال‌های اخیر با تکیه بر دیپلماسی فعال و مقاومت اقتصادی، آن را به‌روشنی نشان داده است.
