صدف‌های دریا با هزاران رنگ و نقش، نمونه‌ای از پیچیدگی ساختاری حیات زیر آب به شمار می‌روند. پوسته‌های ظریف این موجودات نه‌تنها پناهگاهی امن برای نرمتنان محسوب می‌شوند، بلکه بخشی از داستان درازتایمی تکامل حیات دریایی را روایت می‌کنند.
ساختار صدف‌ها حاصل چیدمان دقیق بلورهای کربنات کلسیم است که توسط بافت مانتل نرمتن در طول زندگی جانور ترشح می‌شود. لایه‌های جدیدی که در هر فصل به پوسته اضافه می‌شود، اثر تغییرات دمایی، رژیم غذایی و چرخه‌های زیستی را در خود ثبت می‌کنند؛ به‌گونه‌ای که پژوهشگران دریایی از این الگوها برای بازسازی تاریخچه محیطی اکوسیستم‌های ساحلی استفاده می‌کنند.
تنوع شکل صدف‌ها — از نوع بادبزنی و خاردار تا مارپیچی ناutilus — بازتاب صدها میلیون سال انتخاب طبیعی است. این الگوهای خطی، برجستگی‌ها و فرورفتگی‌ها، در عمل یک گزارش زیستی هستند که تاریخچه رشد، تغذیه و پاسخ‌گویی سازنده صدف را در برابر شرایط محیطی بازگو می‌کنند.
در سواحل خلیج فارس و دریای عمان، تنوع گونه‌های نرمتن از جمله صدف‌های لاجوردی و مرواریدساز، نشان از غنای زیست‌شناختی آب‌های ایران است. حفاظت از این اکوسیستم‌ها و مستندسازی تنوع گونه‌ای دریاها، از جمله اولویت‌های علمی و زیست‌محیطی کشور در سال‌های اخیر بوده و پژوهش‌های داخلی در این حوزه جایگاه قابل‌توجهی در ادبیات جهانی علوم دریایی دارد.
