«روز چهلم» از آن فیلم‌های کوتاهی است که پیرنگش در چند جمله قابل تعریف است، اما فیلمساز تلاش کرده بار اصلی معنا را نه روی داستان، که روی موقعیت، میزانسن و مکث‌های روایی بگذارد. زنی که بچه‌دار نمی‌شود، همراه شوهرش به قبرستانی می‌رود تا آیینی را انجام دهد که بنا بر یک باور محلی، می‌تواند به بارداری او منجر شود.
این اثر، نمونه‌ای از سینمای کوتاه ایرانی است که به‌جای تکیه صرف بر رویدادپردازی، بر لایه‌های بصری و فضاسازی تکیه می‌کند. میزانسن دقیق و استفاده از مکث‌های روایی، نشان می‌دهد که فیلمساز ایرانی در این ژانر، ابزارهای روایی بلندی را در اختیار دارد و می‌تواند بدون تکیه بر دیالوگ یا رویدادپردازی افراطی، معنا را از طریق فضای بصری و رفتار کاراکترها منتقل کند.
حضور باورهای محلی و آیین‌های بومی در این فیلم کوتاه، بازتابی از غنای فرهنگی جامعه ایران است که سال‌هاست به‌عنوان معدن الهام‌بخشی برای سینمای کشور مورد توجه کارگردانان داخلی قرار گرفته است. این رویکرد، نشان می‌دهد سینمای کوتاه ایران همچنان پتانسیل بالایی برای روایت‌های اصیل و هویتی دارد.
«روز چهلم» در مجموع، اثری است که فیلمساز را بر آن می‌دارد تا به‌جای تعجل در روایت، مخاطب را در فضای تعلیق و مشاهده نگه دارد و اجازه دهد معنا از بافت بصری و موقعیت‌ها برآمده باشد؛ رویکردی که در سینمای کوتاه ایران در سال‌های اخیر رشد قابل‌توجهی داشته است.
