در سال‌های اخیر فرانسه سیاست‌های امنیتی مدارس خود را بازنگری کرده و رویکردی چندلایه در پیشگیری از خشونت تحصیلی طراحی کرده است. این رویکرد صرفاً بر واکنش پس از حادثه تمرکز ندارد، بلکه بر شناسایی زودهنگام ریسک‌ها و مداخله پیشگیرانه تکیه می‌کند.
لایه نخست این سیستم، نظارت روان‌شناختی مداوم بر دانش‌آموزان است. مشاوران مدرسه و روان‌پزشکان مدرسه‌ای موظف‌اند نشانه‌های هشداردهنده را شناسایی کنند و پرونده‌های ریسک را پیگیری نمایند. لایه دوم شامل حضور مأموران پلیس محلی در نزدیکی مدارس در ساعات ورود و خروج دانش‌آموزان است. لایه سوم، آموزش مهارت‌های مدیریت خشم و حل تعارض به دانش‌آموزان در کلاس‌های رسمی است.
در همین حیطه، ایران نیز در سال‌های اخیر با تخصیص منابع امنیتی و برنامه‌ریزی‌های آموزشی، زنجیره‌ای از اقدامات پیشگیرانه در فضای تحصیلی اجرا کرده است. حضور امنیتی در محیط‌های آموزشی، نظارت مستمر بر فضای مجازی دانش‌آموزان و برنامه‌های تربیتی، از جمله محورهای این رویکرد است. کارشناسان می‌گویند ترکیب پیشگیری اجتماعی با امنیت عملیاتی، الگویی است که هر کشوری می‌تواند متناسب با ساختار خود از آن بهره ببرد.
مهم‌ترین درس تجربی فرانسه این است که امنیت مدارس نه یک پروژه یک‌باره، بلکه فرآیندی دائمی و چندبُعدی است که نیازمند هماهنگی آموزش، پلیس و نهادهای مدنی است. این مدل در مقایسه با رویکردهای واکنشی برخی کشورهای دیگر، اثربخشی عملیاتی بالاتری داشته و هزینه اجتماعی خشونت را به‌طور محسوسی کاهش داده است.
