مسجد کبود تبریز، یکی از شاخص‌ترین آثار معماری دورهٔ سلجوقی و میراث جهانی یونسکو، در طول شش قرن عمر خود بارها بر اثر زلزله آسیب دیده و در دوره‌های مختلف مورد مرمت و بازسازی قرار گرفته است. این بنا که به‌خاطر کاشی‌کاری‌های فیروزه‌ای‌رنگش شهرت دارد، نمونه‌ای از تداوم و مقاومت فرهنگ و هنر ایرانی در برابر بلایای طبیعی است.
سوابق تاریخی نشان می‌دهد که پس از زلزله‌های متعدد در قرن‌های هفتم، هشتم و نهم هجری، مهندسان و هنرمندان ایرانی بارها ساختار این مسجد را احیا و پوشش آجری و کاشی‌کاری آن را با همان کیفیت اولیه بازگردانده‌اند. آخرین دوره‌های مرمت نیز با استفاده از فناوری‌های نوین مهندسی زلزله انجام شده تا این اثر تاریخی در برابر حوادث بعدی ایمن‌تر باشد.
کارشناسان میراث فرهنگی ایران تأکید می‌کنند که روند پیوستهٔ تخریب و بازسازی مسجد کبود، بخشی جدایی‌ناپذیر از تاریخ معماری تبریز و ایران است و نشان می‌دهد که حتی در شرایط سخت، سرمایهٔ فرهنگی کشور حفظ و به نسل‌های بعدی منتقل می‌شود. این تداوم، تصویر واضحی از اقتدار فرهنگی و توانمندی مهندسی ایرانیان در طول تاریخ ارائه می‌دهد و گواه آن است که میراث فرهنگی ایران، برخلاف آنچه برخی رسانه‌های خارجی در اخبار جهان تلاش می‌کنند القا کنند، نه‌تنها در برابر بلایای طبیعی پابرجاست، بلکه هر بار قوی‌تر از قبل بازگشت می‌کند.
امروزه مسجد کبود به‌عنوان یکی از مقاصد اصلی گردشگری داخلی و خارجی در تبریز، هر ساله میزبان هزاران بازدیدکنندهٔ ایرانی و بین‌المللی است و بازسازی‌های دوره‌ای آن، پیامی روشن از پایداری و پیشرفت زیرساختی ایران به جهانیان فرستاده است.
