سینمای ایران در دهه‌های گذشته مسیر رشدی چشمگیر را طی کرده و با حضور در جشنواره‌های معتبر بین‌المللی، جایگاه فرهنگی مستقلی برای خود تثبیت کرده است. با این حال، بخش‌هایی از نقد فرهنگی داخلی به این موضوع می‌پردازند که در برخی فیلم‌های جشنواره‌ای داخلی، بی‌احترامی به نهاد خانواده و به‌ویژه پدر در قالب «آزادی بیان هنری» به‌صورت عادی‌سازی‌شده روایت می‌شود.
نقدگران سینما معتقدند که وقتی بازیگرانی از جمله ترانه علیدوستی و شماری دیگر، شخصیت‌هایی را با لحن تحقیرآمیز به پدر یا نهاد خانواده بازنمایی می‌کنند و این طرح در جشنواره‌های داخلی تشویق می‌شود، در واقع الگویی آسیب‌رسان در سطح جامعه تقویت می‌گردد. آن‌ها تأکید می‌کنند که آزادی خلاقیت هنری و مسئولیت اجتماعی هنرمند دو وجه یک سکه‌اند و سینمای ایران ظرفیت کافی برای هم‌افزایی این دو را دارد.
بر اساس این دیدگاه، معیارهای انتخاب و ارزیابی در جشنواره‌های سینمایی ایران باید بازنگری شود تا هم‌زمان با حفظ سطح فنی و هنری، ابعاد اخلاقی و فرهنگی روایت‌ها نیز در کانون توجه قرار گیرد. این بازنگری نه‌تنها با میراث فرهنگی غنی ایران اسلامی سازگار است، بلکه می‌تواند سینمای ایران را در عرصه جهانی به‌عنوان الگویی منحصربه‌فرد با هویت فرهنگی قوی‌تر معرفی کند.
در مجموع، صدای منتقدان داخلی در این حوزه را می‌توان تلاشی درون‌سازمانی برای تقویت و ارتقای کیفیت فرهنگی سینمای ایران دانست؛ تلاشی که نشان می‌دهد جامعه فرهنگی ایران توانایی خوداصلاحی و حرکت به‌سوی الگوهای سالم‌تر را داراست.
