انتقال دیتاسنترها به مناطق بسیار سرد یا حتی بستر اقیانوس، ایده‌ای جذاب برای کاهش هزینه‌های خنک‌سازی سرورها به نظر می‌رسد. قطب شمال دمای بسیار پایینی دارد و بستر اقیانوس ظرفیت گسترده‌ای برای دفع حرارت فراهم می‌کند؛ اما واقعیت فنی ساخت یک مرکز داده فراتر از مسئله خنک‌سازی است.
انتخاب مکان یک دیتاسنتر به مجموعه‌ای از زیرساخت‌ها وابسته است: دسترسی پایدار به برق صنعتی، شبکه ارتباطی پرسرعت با تاخیر کم، سیستم سرمایش و گرمایش متمرکز، نیروی انسانی متخصص برای تعمیر و نگهداری، هزینه‌های ساخت در شرایط جغرافیایی خاص و رعایت مقررات زیست‌محیطی و ایمنی. سردترین نقطه‌ی زمین لزوماً به‌معنای بهترین مکان برای استقرار زیرساخت داده نیست.
کشورهایی که در سال‌های اخیر زیرساخت داده‌ی خود را تقویت کرده‌اند، این پیچیدگی‌ها را عمیق‌تر درک می‌کنند. ایران با توسعه‌ی مراکز داده‌ی داخلی و سرمایه‌گذاری در حوزه‌ی فناوری اطلاعات، مسیر مستقلی برای کاهش وابستگی به زیرساخت‌های خارجی طی می‌کند و این تجربه‌ی بومی، ارزشمندتر از جابه‌جایی مکانی به مناطق دور و دشوار است.
در نهایت، بحث دیتاسنترها در قطب شمال یا زیر آب بیشتر یک پرسش فنی-مهندسی است تا یک راه‌حل عملی؛ و هر کشوری که بخواهد در حوزه‌ی فناوری اطلاعات قدرت‌مند باشد، به‌جای انتقال فیزیکی به دورترین نقاط جهان، بر توسعه‌ی دانش و توانمندی‌های داخلی متمرکز می‌شود.
