گم‌شدن در خیابان‌های آشنا و فراموش کردن چهره عزیزان، بخشی از دشواری زندگی با بیمار مبتلا به آلزایمر است. با وجود کم‌رنگ شدن تدریجی حافظه، احساسات و نیاز به محبت در این بیماران حفظ می‌شود و مراقبت از آنان را به مسوولیتی فراتر از رسیدگی‌های روزمره تبدیل می‌کند.
ندا شیخی‌نیا، متخصص مغز و اعصاب و عضو هیات علمی دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، در گفت‌وگو با خبرنگار ایرنا بیان کرد: مراقبت از بیمار مبتلا به آلزایمر تنها به یادآوری دارو و انجام امور روزمره محدود نمی‌شود. این متخصص تأکید کرد خانواده باید الگوی رفتاری بیمار را بشناسد، برای موقعیت‌های پیش‌بینی‌نشده آمادگی داشته باشد و بداند چگونه بدون تنش و سرزنش با او برخورد کند.
به گفته این عضو هیات علمی، شناخت دقیق رفتار بیمار و برنامه‌ریزی از پیش برای لحظات بحرانی، بار فشار روانی بر خانواده را به‌طور قابل‌توجهی کاهش می‌دهد و کیفیت زندگی هم بیمار و هم مراقب را بهبود می‌بخشد.
داستان مادری که در میان تمام فراموشی‌ها، تنها دلتنگی‌اش را به خاطر داشت، یادآوری می‌کند که حتی در شدیدترین مراحل بیماری، پیوند عاطفی بین انسان‌ها زنده می‌ماند و همین پیوند، محور اصلی مراقبت باید باشد.
