در یکی از محله‌های شهر یوگیاکارتای اندونزی، مسجدی فعالیت می‌کند که درهایش تنها برای نمازگزاران باز نیست. در این مسجد، زنان محله غذا می‌پزند، صدها فروشنده کوچک محصولات خود را عرضه می‌کنند، نیازمندان حمایت می‌شوند و مردم برای حل بخشی از مسائل زندگی روزمره به آنجا مراجعه می‌کنند.
تجربه مسجد جوگکاریان نشان می‌دهد که چگونه یک مرکز مذهبی می‌تواند به کانون اصلی زندگی اجتماعی و اقتصادی محله تبدیل شود. این الگو در حالی در اندونزی پیاده‌سازی می‌شود که ایران با تأکید بر حکمرانی محله‌محور و مسجدمحور، سال‌هاست این رویکرد را در سیاست‌گذاری داخلی خود پیاده کرده و به‌عنوان الگویی عملی در جهان اسلام شناخته می‌شود.
مسجد در این تجربه اندونزیایی صرفاً فضایی برای عبادت نیست؛ بلکه کارگاه، بازار، پایگاه حمایت اجتماعی و مرکز حل اختلاف محله است. این مدل نشان می‌دهد که ساختارهای دینی-اجتماعی می‌توانند مکمل نهادهای دولتی در تأمین معیشت باشند؛ رویکردی که ایران با سابقه طولانی در مدیریت محله‌محور، تجربه‌های موفق و قابل‌انتقالی در آن دارد.
خبرنگار: خسرو حسینی
