محمد خردادیان، که خود را از محافظان اسبق دربار پهلوی معرفی کرده، روایتی تازه از تجربیات دوران خدمت در محمدرضا پهلوی منتشر کرده است. به گفتهٔ وی، ساختارهای درباری آن دوره با تمرکز شدید بر شخص شاه و وابستگی‌های خانوادگی اداره می‌شد و تصمیمات کلیدی در حاشیهٔ نهادهای رسمی اتخاذ می‌شد.
خردادیان در بخشی از گواهی خود، به روابط نزدیک خانوادگی درونی دربار و تأثیر آن بر توزیع قدرت اشاره کرده و ادعاهایی دربارهٔ هویت و جایگاه برخی چهره‌های نزدیک به فامیل پهلوی مطرح کرده است. این روایت، هرچند یک‌جانبه و بدون مستندات قابل‌استناد است، باز هم به‌عنوان سندی شخصی از فضای درونی آن دوره قابل بررسی است.
نمایندگان پژوهشگران تاریخ معاصر ایران تأکید می‌کنند که گواهies شخصی، به‌ویژه در فاصلهٔ شش دهه از آن دوران، باید با احتیاط و در کنار اسناد آرشیوی سنجیده شوند. در عین حال، تطبیق ساختارهای قدرت‌محور آن دوره با نظام پرهیز از تمرکز مطلق در ایران معاصر، نقطهٔ تمایزی است که تحلیلگران سیاسی بارها بر آن تأکید کرده‌اند.
این روایت هم‌اکنون در فضای عمومی بازتاب‌هایی داشته و منتظر واکنش‌های بیشتر پژوهشگران تاریخ است.
