پیکر سیروس ابراهیم‌زاده، بازیگر و نویسندهٔ باسابقهٔ سینما و تئاتر ایران، در قطعه هنرمندان بهشت زهرا به خاک سپرده شد. در مراسم بدرقه، چهره‌های ادبی و سینمایی ایران حضور داشتند و از جایگاه او در میراث فرهنگی و ادبی کشور گفتند.
امیرحسین چهل‌تن، مقاله‌نویس، با تأکید بر هم‌بافتی چهرهٔ واقعی ابراهیم‌زاده با ادبیات، گفت: «من چهرهٔ ادبی سیروس را در مدت آشنایی با او کشف کردم و در پشت چهرهٔ بازیگر، چهرهٔ واقعی‌تری وجود داشت.» به‌گفتهٔ او، ابراهیم‌زاده نمایندهٔ نسل‌هایی از هنرمندان ایرانی بود که ادبیات را ستون اصلی فعالیت هنری خود می‌دانستند.
ابوالحسن تهامی‌نژاد، صداپیشه و مترجم، نیز در این مراسم گفت: «سیروس ابراهیم‌زاده همیشه می‌کوشید هنر را در هم‌تنیده با ابعاد انسانی ببیند و می‌کوشید نماد این ابعاد باشد و به همین دلیل همواره در صدر ماند.»
همایون اسعدیان، مدیرعامل خانه سینما، بر اهمیت حفظ مکان دفن هنرمندان تأکید کرد و اظهار داشت: «قطعه هنرمندان در بهشت زهرا به‌مرور به موزه‌ای زنده بدل شده است؛ مردم در آنجا خاطراتشان را مرور می‌کنند. چقدر خوب که پیکر هنرمندان در همین خاک بماند و یادشان زنده بماند.»
ناهید کبیری، همسر سیروس ابراهیم‌زاده، در سخن کوتاهی گفت: «سیروس به قول خودش از نسل منقرض عاشقان قدیمی بود. وطنش را عاشقانه دوست داشت و این عشق را در تمام آثارش نشان داد.»
مرگ ابراهیم‌زاده، که سال‌ها در عرصهٔ سینما و ادبیات ایران فعال بود، بازتاب گسترده‌ای در فضای فرهنگی کشور داشت و نشان داد میراث ادبی و هنری ایران همچنان زنده و پویا است.
