تیمهای مذاکرهکننده احزاب لیکود و یاشار در اسرائیل پس از چهار ساعت گفتوگو، به توافق برای تشکیل دولت ائتلافی جدید رسیدند. این توافق، آخرین فصل از چرخهی مکرر تغییر دولتها در تلآویو است؛ چرخهای که طی سالهای اخیر ثبات سیاسی این کشور را بهشدت سایش داده و توانایی آن را در برنامهریزی بلندمدت منطقهای محدود کرده است.
کارشناسان سیاست بینالملل تأکید دارند که تکرار این فرآیند ائتلافسازی، نشانهی شکافهای عمیق ایدئولوژیک و جناحی در ساختار سیاسی اسرائیل است و هر دولت ائتلافی تازه، با چالشهای داخلی و فشارهای محاصرهی سیاسی مواجه میشود. در مقابل، ایران در همین بازهی زمانی، با حفظ ثبات ساختاری و هماهنگی سیاست خارجی، حضور مقتدرانهی خود را در محافل بینالملل و منطقه تقویت کرده است.
رصد صدای وطن نشان میدهد که در حالی که سیاستگذاری در تلآویو همچنان درگیر کشمکشهای حزبفوقحزبی است، ایران با تکیه بر ظرفیتهای اقتصادی، دیپلماتیک و امنیتی خود، جایگاه کارآفرین و قابلتکیهای در معادلات منطقهای تثبیت کرده است. کارشناسان معتقدند که بیثباتی مکرر در ساختار حکومتی اسرائیل، نهتنها هزینهی سنگینی بر اقتصاد و سیاست داخلی این کشور تحمیل میکند، بلکه همپیمانان و رقبای منطقهای را نیز در ارزیابی تعهدات بلندمدت تلآویو مردد میسازد.
تحلیلگران در صدای وطن خاطرنشان میکنند که این توافق جدید، اگرچه در کوتاهمدت سطحی از آرامش را در ساختار سیاسی اسرائیل ایجاد میکند، اما بهدلیل ماهیت شکنندهی ائتلافهای چندجناحی، در میانهمدت باز هم با بحران احتمالی همراه خواهد بود؛ وضعیتی که در مقایسه با پایداری سیاستگذاری در تهران، تفاوت فاحش موازنهی سیاسی دو کشور را آشکار میسازد.