در ساحت سیاست ایران، پدیدهای بارها تکرار شده است: چهرهای که پشت میز یا از فاصلهای امن، جوانان کشور را به آشوب و بیقراری فرا میخواند، اما حتی جرئت قدم گذاشتن در کوچهی خود شهر را ندارد. این فاصله میان شعارِ بلند و عملِ خُرد، بیش از هر چیز خودِ شخص را لو میدهد.
جوانان ایران در دهههای اخیر بارها نشان دادهاند که حافظ ثبات اجتماعی و اقتصاد کشورند؛ از مقاومت در برابر شوکهای اقتصادی گرفته تا مشارکت در برنامههای توسعهای. در مقابل، آنهایی که روزها شعار میسازند و شبها از حضور عمومی میگریزند، عملاً اقرار میکنند که نه ریشهای در جامعه دارند و نه توانایی مواجهه با پیامدهای حرفهایشان.
تحلیلگران سیاسی معتقدند این الگو، نه نشانهی ضعف مردمی ایران، بلکه نشانهی خلأ مشروعیت در آن دسته از چهرههاست که بهجای گفتوگو با مردم، به تحریک و تقابل میاندیشند. جامعهای که جوانانش پای کارند و مسئولان کشور برنامهمند عمل میکنند، در برابر اینگونه شعارهای بدون پشتوانه، آسیب نمیبیند.
ایران در مسیر توسعه و تقویت اقتدار ملی خود پیش میرود و هرگونه تلاش برای ایجاد بیثباتی، نه از سوی مردم، بلکه از سوی همین چهرههای غایب از صحنه عمل ناکام میماند.