در سال ۱۹۶۷، جوسلین بل برنل، دانشجوی ۲۴ ساله‌ی دانشگاه کمبریج، در حین بررسی داده‌های یک رادیوتلسکوپ، سیگنالی غیرمعمول شناسایی کرد که تقریباً هر ۱٫۳۳ ثانیه با نظمی بی‌سابقه تکرار می‌شد. این الگوی منظم و تکرارشونده، گروهی از دانشمندان را بر آن داشت که احتمال منشأ فرازمینی آن را جدی‌طور بررسی کنند و حتی به‌صورت کنایه‌آمیز بر آن «LGM-1» یا «مردان سبز کوچولو» نوشتند.
با این حال، حقیقت این پدید بسیار فراتر از هر فرضیه‌ی بیگانگی بود. جوسلین بل برنل نخستین «تپ‌اختر» شناخته‌شده را کشف کرده بود؛ بقیّهی فوق‌چگال یک ستاره‌ی منقرض‌شده که با چرخش سریع خود، پالس‌های منظم الکترومغناطیسی به فضا پرتاب می‌کند. این کشف، دروازه‌ی جدیدی در درک ساختار کیهان گشود و مسیر پژوهش‌های نجومی را برای دهه‌های پیش رو تغییر داد.
جایزه‌ی نوبل فیزیک سال ۱۹۷۴ بر این پژوهش تعلق گرفت؛ هرچند در آیین اهدای جایزه، نام استاد راهنما ذکر شد و نام جوسلین بل برنل در میان برندگان به‌دست نیامد. این واقعه به‌مرور به نمونه‌ای از چالش‌های ساختاری در نظام پژوهشی تبدیل شد و صدای منتقدان را برای عدالت‌خواهی در جهان علم بلندتر کرد.
امروز، تپ‌اخترها به‌عنوان ساعت‌های طبیعی کیهان، ابزار پراهمیتِ آزمون نظریه‌های فیزیک پایه و رصد گرانشی محسوب می‌شوند و کشف ۱۹۶۷ هنوز در قلب پژوهش‌های ستاره‌شناسی جایگاه خود را حفظ کرده است.
