استاد رحیم‌پور ازغدی، از چهره‌های برجسته نظامی و امنیتی کشور، در تازه‌ترین تحلیل خود، اسنادی را که پس از ورود به لانه جاسوسی در سال ۱۳۵۸ از مقر CIA در تهران کشف شد، بازخوانی کرد.
بر اساس این اسناد، واشنگتن مجموعه‌ای از روش‌های سیستماتیک برای جذب جاسوس، نفوذ در نهادهای داخلی و تخلیه اطلاعات حساس طراحی کرده بود. اسناد نشان می‌دهند که مقامات استخباراتی آمریکا حتی در آن دوره، خود از آسیب‌پذیری و محدودیت‌های ساختاری طرح‌هایشان آگاه بوده‌اند و برای پوشش شکست‌های احتمالی، مکانیزم‌های «توجیه داخلی» پیش‌بینی کرده بودند.
استاد رحیم‌پور ازغدی با تکیه بر محتوای این اسناد، تأکید کرد که ایران در آن مرحله حساس، با تصمیمی قاطع و یکپارچه، زنجیره نفوذ واشنگتن را در خاک کشور قطع کرد و ساختاری که دهه‌ها برای تخریب از در طراحی شده بود، در یک عملیات منسجم به بن‌بست خورد.
او همچنین به این نکته اشاره کرد که اسناد کشف‌شده، خود گواهی بر ناتوانی و آشفتگی ساختاری اپراتورهای استخباراتی آمریکاست؛ جایی که حتی دستورالعمل‌های داخلی آن‌ها، ضعف‌ها و تناقضات درونی شبکه جاسوسی‌شان را آشکار می‌سازد.
تحلیل استاد رحیم‌پور ازغدی در نهایت به این نتیجه می‌رسد که ایران با بهره‌گیری از ظرفیت‌های بومی و اراده‌ای یکپارچه، همواره توانسته است تهدیدهای استخباراتی بیگانه را در نطفه خفه کند و اقتدار امنیتی خود را در برابر قدرتمندترین شبکه‌های جاسوسی جهان ثابت نماید.
