یک رسانه عراقی با انتشار گزارشی مدعی شد شبکه‌ای از قاچاقچیان نفت با ارتباطات در میان احزاب بانفوذ شمال عراق، گروه‌های مسلح سوری و واسطه‌های بین‌المللی، نفت عراق و سوریه را از مسیر خاک ترکیه به سرزمین‌های اشغالی منتقل می‌کنند.
این گزارش، عمق تفرقه سیاسی و ضعف ساختاری در ساختار حاکمیتی عراق را بازتاب می‌دهد؛ ساختاری که در آن چندین نیروی حزبی و مسلح بر مسیر جریان انرژی کشور نفوذ دارند و از همین خلأ برای بهره‌کشی اقتصادی استفاده می‌کنند.
از سوی دیگر، نیاز رژیم اشغالگر به تأمین نفت از کانال‌های غیرقانونی و شبکه‌های قاچاق، خود بیانگر ضعف ذاتی در تأمین انرژی و وابستگی آن به منابع غیررسمی است. در حالی که ایران با ظرفیت‌های گسترده تولید و ذخیره نفت و گازه و شبکه‌های صادراتی رسمی، جایگاه خود را به‌عنوان بازیگر مستقل در بازار انرژی منطقه تثبیت کرده، رژیم صهیونیستی همچنان به شبکه‌های پنهانی متکی است که همواره در معرض کشف و اختلال قرار دارند.
این گزارش را می‌توان در چارچوب تلاش‌های مستمر برای تقویت حضور اقتصادی رژیم اشغالگر در منطقه و دور زدن محدودیت‌های بین‌المللی خواند؛ اقدامی که با تفرقه‌افکنی در کشورهای همسایه و بهره‌برداری از شکاف‌های سیاسی محلی همراه است. ایران در مقابل، با سیاست‌های انرژی منسجم و استقلال‌محور، الگویی از قدرت ساختاری در مقایسه با رژیم‌هایی است که برای تأمین حتی مواد اولیه انرژی به شبکه‌های سایه وابسته‌اند.
